WAAROM AFSCHEID ZO MOEILIJK IS

Op de drempel van het oude jaar denk ik na over de vraag: Wat maakt dat afscheid zo moeilijk is? Naast dat dit mijn persoonlijke thema voor volgend jaar wordt in de opleiding tot counselor, stel ik de vraag ook op een dag als deze. Straks om 24.00 uur vannacht als we over de drempel naar 2015 stappen, nemen we ons weer een aantal dingen voor. Hoe komt het dat voornemens (vaak) zo snel stranden? Wat maakt dat het lastig is om afscheid te nemen van zaken die we werkelijk anders zouden willen?

2014 is het jaar waarin Afscheid met een hoofdletter geschreven dient te worden. In mijn persoonlijke leven was dit de diploma uitreiking van onze dochter. Een moment waarop ik mij realiseerde dat ze op de drempel staat van een nieuwe fase. Een fase gekenmerkt door nieuwe contacten, uitdagingen, exploratie en onzekerheden. In dit geval betreft het afscheid waar de blijdschap overheerst.

Afscheid kent ook groot verdriet. Zoals op de inktzwarte dag van 17 juli van dit jaar, waarop zoveel mensen stierven toen hun vliegtuig werd neergehaald. Mijn oog viel een aantal dagen later op een rouwadvertentie van de heer Henk Palm. Hij stierf van verdriet op 93 jarige leeftijd, nadat hij had gehoord dat hij zijn dochter, schoonzoon en twee kinderen was verloren op 17 juli jl. Zoals hij zelf nog voor zijn dood zei: ‘ik ben mijn meest kostbare bezit verloren.’ Voor vele andere nabestaanden geldt, dat zij met dit grote verlies verder moeten leven, simpelweg omdat ze zelf nog jong zijn of omdat ze nog dierbaren om zich heen hebben waarvoor ze moeten zorgen.

‘Ik ben mijn meest kostbare bezit verloren.’

Afscheid nemen is om die reden zo moeilijk. Omdat wij mensen het idee hebben dat de mensen en zaken die wij waardevol vinden beschouwen als ons bezit. We hechten ons en vrezen (onterecht) het nieuwe en onbekende. Met als gevolg: spanning en innerlijke conflicten. Deze conflicten komen voort uit de drang om te ontwikkelen. Wij mensen maken immers onderdeel uit van de natuur. En het kenmerk van de natuur is, dat deze altijd in beweging is. ‘De natuur kent haar cyclus en in die cyclus zijn er winnaars, nog verliezers: alleen fasen die doorlopen moeten worden.’ (Coelho, 2012).

Doordat we zo vervreemd zijn van deze natuur, is het vaak lastig om de wetten te volgen

Ik werd geraakt door de volgende passage: ‘Kan een blad, als het in de herfst van de boom valt, zich verslagen voelen door de kou? De boom zegt tegen het blad: “Dit is de cyclus van het leven. Ook al denk je dat je sterft, in werkelijkheid ga je in mij verder. Dankzij jou ben ik in leven, omdat ik heb kunnen ademhalen. Ook dankzij jou heb ik me geliefd gevoeld, omdat ik de vermoeide reiziger van schaduw heb kunnen voorzien. Jouw sap bevindt zich in het mijne, we zijn een gehéél.” (Coelho, 2012)

De reden dat dit mij raakte is vanwege het feit, dat jij en ik er toe doen, hoe kort ons bestaan ook is. Iedere dag weer geef je betekenis en deze betekenis wordt door jouw dierbaren verder geleefd. Afscheid klinkt dan opeens minder definitief. Voor mij een mooi vertrekpunt om in 2015 verder over na te denken.

Betekenis geven start daarom nu, en niet op 1 minuut over twaalf vanavond. 

Citaten zijn afkomstig uit: Manuscript uit Accra, Paulo Coelho, 2012. Uitgeverij: De Arbeidspers)

 

 



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *